Een quarter life crisis. Volgens wikipedia:

een opkomend psycho-sociaal fenomeen dat veel overeenkomsten heeft met een identiteitscrisis. Jonge, meestal hoogopgeleide mensen van eind twintig en in de dertig, worden geconfronteerd met het ‘is dit alles?’-gevoel met betrekking tot het werkzame en persoonlijke leven.

Nu er zijn jobs genoeg in limburg, daar niet van, en de werksfeer moet ik toegeven is ecellent, maar volgens mijn bescheiden mening betaalt het wat weinig.

Ok, ik zou niet mogen klagen, want wie ben ik? Een student zonder ervaring. Ik heb nu wel ervaring met zowel solowerk als mijn stage en vakantiewerk, maar is dat al genoeg om op een bedrijf binnen te komen en een deftig loon te krijgen? Nee, nog niet. Een van de oorzaken hiervan is de huidige economische situatie, daar het niet alleen voor de werknemer, maar ook voor de werkgevers niet zo makkelijk meer is.

Maar zie ik mijzelf wel tot mijn 65ste ( of langer ) dit werk doen? Goede werksfeer, vrienden van het werk, mooie projecten, het is er allemaal. Probleem is dat ik me de rest van mijn leven gewoon een pencil pusher ga voelen. Ik wou dat ik 4 jaar vroeger geboren was. Dan kwam ik terecht in een wereld waar het nog mogelijk is om een eigen bedrijf op te richten en zich te plaatsen in het geheel. Nu is de markt verzadigd, en de kleine spelers van toen zijn nu de grote spelers.

Zij hebben nu kapitaal om op te teren om door deze crisis te komen, maar als ik nu zelfstandig zou beginnen, zou ik nooit genoeg income kunnen genereren om mijn bedrijfje draaiende te houden. Want niet alleen de werkgevers en nemers, maar ook de klanten voelen de economische pijn. Vroeger mocht alles al niets kosten, maar vandaag moet alles al aan bodemprijzen gaan eer dat het zelfs opgemerkt wordt.

Het is nu de moment om af te studeren.